Etiket arşivi: “BİRKAÇ MEHMET ÖLDÜ DİYE…”

7 Temmuz 1980.. 38 Yıl Sonra; Şehit Edilen Babamızı Anıyoruz…

7 Temmuz 1980.. 38 Yıl Sonra;
Şehit Edilen Babamızı Anıyoruz…

 

Dostlar,

Bu gün 7 Temmuz 2017..
(Önceki yıldönümlerinde yazdıklarımızın güncellenmesidir.)

Ailemizin başına gelen bir yıkımın (felaketin) 38. yılı..
Hoşgörünüzle bu konuyu biraz yazmak istiyoruz.
Kendi özelimizle sizleri meşgul etmek aklımızdan geçmiyor. Ancak insanların belli yaşantı deneyimlerini paylaşmasında yarar olmalı. Üstelik ortak toplumsal kökenleri olan bir acı süreç ve aradan 38 koca yıl geçtiğine göre, duygusal tonlamaları da sanırız -büyük ölçüde- dizginleyebiliriz.
****
7 Temmuz 1980.. Sıcak bir yaz günü ve Türkiye doludizgin 12 Eylül darbesine sürüklenmekte. Adeta eğik düzlemde, ülke tanımlı – kurgulanmış bir hedefe kayıyor. Ülkenin birçok yerinde sıkıyönetim var ama her gün “ortalama” (bu sözcüğü böylesi bir bağlamda kullanmak zorunda kalmak ne acı değil mi!?) 20 (yirmi!) dolayında insanımız ölüyor, öldürülüyor!

TRT’nin siyah-beyaz ekranları ve gazeteler, dergiler.. kan – revan dolu..
Sunum çerçevesi ise tek tip (klişe) : ….. yerde çıkan sağ – sol çatışması”nda
şu sayıda insan öldü, bu sayıda insan yaralandı..
Ne mal güvenliği var ülkede ne de can!
Toplum şaşkın, ağır gerilim altında, neredeyse “öğrenilmiş çaresizlik / pes” sendromu (learned helplesness syndrome) içinde “pes” eşiğinde.. Kendince savunma önlemleri almaya bakıyor.. Kentler – kasabalar – kırsal.. bölünmüş ve “kurtarılmış bölgeler” ilan edilmiş. İnsanlar savunma amaçlı silahlanıyor..
*****
Biz o tarihlerde Hacettepe Tıp Fakültesi’nde Toplum Hekimliği (sonra YÖK düzeninde Halk Sağlığı oldu) Bölümü’nde Tıpta Uzmanlık Eğitimi alıyoruz.. İstanbul Tıp Fakültesi’ni bitirdiğimiz 15 Haziran 1977 sonrası Elazığ / Keban’da 1 yılı aşkın süre SSK hekimliği yapmış ve uzmanlaşma kararı vererek adını andığımız Bölümün asistanlık sınavlarını kazanmış, 11 Kasım 1978’de ihtisasa başlamıştık.

Bölümümüzü ve Dalımızı aşkla seviyorduk. Daha 1971’lerde Hacettepe Tıp’ta 1. sınıf öğrencisi iken Prof. Dr. H. Nusret FİŞEK’i tanımış ve O’ndan Toplum Hekimliği dersleri almaya başlamıştık. Kalpaksız Kuvayı Milliyeci Prof. Fişek, bize sağlık ile sosyo-ekonomik etmenler arasındaki köklü, kapsamlı ve çarpıcı ilişkilerden söz ediyordu ustalıkla.. Üstelik bu ilişkiler neden-sonuç ilişkileriydi ve geleceğin çağdaş hekimleri ve tıbbı salt fiziksel – biyolojik – kimyasal nedenlerle uğraşmakla kalmayıp; sağlık sorunlarının asıl – altta yatan sosyal – kültürel – ekonomik nedenleriyle uğraşmalıydı, uğraşacaktı.

Bu Fakültede (Hacettepe) Tıbbiyenin ilk 2 yılını okumuş (İngilizce hazırlık sınıfından sınavla bağışık olmuştuk) ve İstanbul’daki ailemizin yanında olmak için İstanbul Tıp Fakültesi’ne 3. sınıfta yatay geçiş yapmıştık. Yeniden ayrılmak zorunda kaldığımız Fakülte’ye, Nusret hocaya, Bölüme.. üstelik asistan hekim olarak dönmüştük. İşimizi çok seviyor ve gelecekte ülkemiz halkının sağlığına kapsamlı katkılar verebilmeyi umuyorduk. Uzmanlık eğitimimizin 1 yılını örnek Eğitim ve Araştırma Sağlık Ocaklarında geçirecektik. Bu bağlamda Çubuk ve Etimesgut’ta Sağlık Bakanlığı ile Hacettepe Üniversitesi protokol yapmıştı ve bunlardan biri de Eskişehir yolu 28. km’deki Yapracık Köyü Sağlık Ocağı idi. (Bu köy, günümüzde artık Bütünşehir Belediye Yasası bağlamında Ankara’nın bir mahallesi!)

Bu Sağlık Ocağı’nda, 38 yıl öncenin “tam anlamıyla köy koşullarında” yaşıyorduk. Lojmanımız köyde idi, kömür sobalı idi ve hastane acil nöbetlerimiz ile Cuma öğleden sonra eğitim amaçlı Ankara toplantıları dışında hep (7/24!) köyde kalmak zorunda idik.

Günümüzde Ankara’nın en gözde mahallelerine dönüşen Ümitköy, Dodurga, Çayyolu, Aşağı Yurtçu, Yukarı Yurtçu, Türkobası, Alacaatlı, Ballıkuyumcu… bizim toprak damlı köylerimizdi!

Oralara kapsamlı 1. Basamak (hastaneye yatmadan) sağlık hizmeti sunuyorduk .. Gece – gündüz şevkle çalışıyorduk. Bölgede Brusella hastalığı yaygındı. Pendik Veteriner Kontrol ve Araştırma Enstitüsü‘nden kendi olanaklarımızla anti-serum getirtmiştik; köylerde hastalardan kan alıyor, “el santrifüjü” ile çevirerek serumunu ayırıyor ve oracıkta lam üzerinde mikroskopla aglütinasyon bakarak Brusella’nın laboratuvara dayalı yarı-kantitatif tanısını (titrasyon yapmadan) koyuyorduk. Günümüz sağlık çalışanları bu yaşantıya, deneyime inanmakta zorluk çekecekler eminiz ama, gerçek bu!
*****
Böylesine çoook yoğun bir koşuşturma gününün (7 Temmuz 1980, Pazartesi) ardından birkaç saat da okuduktan ve Uzmanlık tezimiz üzerinde çalıştıktan sonra (Köylerimizde 30+ Yaşta Koroner Kalp Hastalığı Araştırması İzleme Araştırması-3) gece yarısı sonrası yorgunlukla yatmıştık.. Önce kapı, hemen ardından pencere camı şiddetle vurulmaya başladı, kalktık. Alışkındık, acil hastamız olmalıydı. Evimizde sabit telefon (elbette cep telefonu da!) yoktu! Ancak bu kez öyle değildi.. Karşımızda kayınbiraderimiz duruyordu ve yüz ifadesi çok hüzünlüydü. Ne olduğunu ağzından zorlukla aldık..

Babamız.. İstanbul’daki Emniyet Başkomiseri babamız Halis bey vurulmuştu!
Kayınbirader, sonuca ilişkin ipucu vermiyordu.. “Herhalde ölmüş??..” diyordu.

Doğallıkla biz de vurulduk! Karahaber ertesi güne kalmamış, yedivermişti. birkaç saatte. Hemen yola koyulmamız gerekiyordu. Ülkede akaryakıt kıtlığı vardı. 10 yaşındaki arabamızın bagajına 20 Lt benzin bidonunu da koyarak (ne büyük risk!) İstanbul yoluna koyulduk. Otoyol yoktu elbette.. 2-3 şerit karşılıklı trafik, bölünmemiş yolda akıyordu. Sağlık Ocağımızın usta şoförü Ömer, sağ olsun direksiyonu bize bırakmadı. Sabahın köründe Bahçelievler’deki evimizin kapısına vardık.. Cenaze evi idi hanemiz.. Işıklar yanıyor ve bir kalabalık deviniyor, insanlar vekarla acılarını yaşıyordu. Annemiz, 19 yaşında İstanbul Hukuk 1 öğrencisi kız kardeşimiz ve 23 yaşında Cerrahpaşa’dan 1 aylık mezun Hekim erkek kardeşimiz ve 27 yaşında 3 yıllık hekim, biz…

47 yaşındaki (1933 Hozat doğumlu) canımız babamızı, “anarşi” dedikleri canavar bizden vahşice koparıp almıştı. Şimdilerde “anarşi”ye terör, “anarşit”lere (!) de halkımız “terörist” diyor. Ölçüsüz bir acı içimizi kavuruyordu.. Bir yandan da zorunlu formaliteler vardı yürütülecek.
Evin abisi bizdik ve yük, tüm ağırlığıyla boynumuzda idi.

Babamız Emniyet Başkomiseri Halis Zeki Saltık, Sirkeci’de bir işyerinden haraç almak için gelen “örgüt” elemanlarıyla çıkan çatışmada tuzağa düşürülerek 7-8 kurşun yemiş, oracıkta kanamadan yitirilmişti. Otopsiden cenazesini aldığımızda teni kireç rengiydi.. Abondan (yaygın, şiddetli) iç – dış kanamadan gitmişti. Polis şehitliğine değil, Topkapı – Çamlık mezarlığına gömdük O’nu..

İl Emniyet Müdürü (Şükrü Balcı), Siyasi Şb. Müdürlerinden Elazığ’lı Mehmet Ağar, savcı, Vali (Nevzat Ayaz), Garnizon komutanı tümgeneral.. görüştüğümüz yetkililerdi. Katiller kaçmıştı, ellerinden geleni yapıyorlardı yakalamak için.. Sonra bu örgütün Dev-Sol olduğu bize söylendi. Yıllar sonra birileri de yakalanmıştı. Davaya karışmacı (müdahil) olduk. Ancak ilerleyen zaman, bizde bu sanıkların katil olup-olmadıkları hakkında ciddi kuşku uyandırdı ve davadan çekildik. Suç birilerine yıkılacak mıydı? Biz de suçlular cezasını buldu diye bir parça teselli mi bulacaktık? Bu da olmadı.. Kamu davası sürdü…
*****
Bir kez daha Hacettepe’den ayrıldık ve yine İstanbul Tıp Fakültesine yatay geçiş yaptık. Annemizin – kardeşimizin evine yakın bir ev kiralayarak kendimizce aileye göz – kulak olmaya çabaladık. Annemiz yıkılmıştı ve çok derin bir yas yaşıyordu. Bu koyu yası, hemen hemen ölene dek 13 yıl sürdürdü, çıkamadı… Biz uzmanlık eğitimimizi tamamladık ve Toplum / Halk Sağlığı dalında uzman hekim olduk. Yeniden Üniversiteye akademik kariyere zorlukla (yargı kararıyla!) dönene dek 6,5 yıl Elazığ’da çalıştık. Oysa Hacettepe’de kalabilseydik, Uzman olduktan sonra hemen akademik kariyere devam olanağımız olabilirdi.. İlerleyen yıllarda kız kardeşimiz hukuk eğitimini tamamladı ve avukat oldu.. Ortanca erkek kardeşimiz de İç Hastalıkları dalında uzman hekim oldu.
*****

 Halis Zeki SALTIK ( Başkomiser )

17.06.1933 AFYON KARACA doğumlu 15738 sicilli Başkomiser Halis Zeki SALTIK 07.07.1980 tarihinde İSTANBUL’da İstanbul Emniyet Müdürlüğü Bakırköy Emniyet Amirliği kadrosunda görevli iken, bir konunun takibi için Eminönü İlçesi Sirkeci’de bulunan otomotiv firmasında bulundukları sırada bu firmadan haraç isteyen şahısların yaptıkları silahlı baskın sonucu vurularak şehit olmuştur. Naaşı AFYON  ÇAY ÇAMLIK SALTIK AİLE MEZARLIĞIN’ dadır.

Yukarıdaki fotoğraf ve bilgiler İstanbul Emniyet Müdürlüğü web sitesinde yer alıyor..
(https://www.iem.gov.tr/iem/index.php?menu_id=26&detay_id=39, 07.07.2014).
Yanlışları var… Doğum tarihi 17 değil 16 Haziran 1933.. Doğum yeri Afyon değil Tunceli – Hozat Karaca köyü ve naaşı Afyon’da değil İstanbul Topkapı – Çamlık mezarlığında..

Babamız Halis bey, 1938 Tunceli olaylarında 5 yaşında iken annesini yitirmiş (öldürülmüş!); kendisi, babası ve 2 abisi ölümden kurtularak Afyon’da zorunlu oturmaya (ikamete, sürgüne) yollanmıştı. Oysa bizim Saltık ailesi hiçbir olaya / suça bulaşmamıştı 1937 ve 38 Dersim karmaşasında.. Babamız sürgünde, olağanüstü güçlükler içinde ancak ilkokulu bitirebilmiş, bir meslek ve iş edinememişti. “Sürgün” yılları bitince (İnönü affıyla) Elazığ’a dönmüş, sürgünde tanıştığı kendisi gibi sürgün annemiz ile 19 yaşında (1952’de) evlenmişti. Biz ilk çocuk olarak 14.11.1953’te dünyaya gelmiştik. Kahvelerde çaycılık yaptığını anımsıyoruz 6-7’li yaşlarımızda. Elazığ’da bir kerpiç evde kirada, çok yoksul yaşıyorduk. Şeker fabrikasında 10 (on) TL gündelik ile mevsimlik işçilik yaptığı da belleğimizde. Derken İzmir’e Polis Okulu’na eğitime gitti 1960 gibi.. 6 ay okudu, aksilikler (?!) oldu başarılı ol(a)madı.. Bu arada ailemizin geliri de yoktu… Çok zor günlerdi. 2. kez bu kursa gitti ve 1961’de Polis Memuru oldu! Biz de Elazığ’da İlkokula başlamıştık..

Gaziantep’e tayin edildik. Trenle bu kente geldik 1960 kış başlarında. Tüm ev eşyamız bir taksiye, bagajına sığdı! 1-2 “denk” ve birkaç tahta bavul.. Bir de ortanca kardeşimiz vardı 1957 doğumlu Ali Haydar.. Çok mütevazi bir ev kiraladık ve biz ilkokula, Kayacık İlkokulunda devam ettik (sonraları Fatih Sultan Mehmet İlkokulu adını aldı, Ekim 2022’de ziyaretimizde Belediyenin bir hizmet binası olarak kullanılıyordu.) 1961 sonlarında kız kardeşimiz Hülya doğdu.
*****
Bu kentte 9 yıl kaldık. Van’a, “Şark hizmeti” ne tayin olunduk. 2 yıl da orada kaldık, biz Van Atatürk Lisesini bitirdik ve Hacettepe Tıp Fakültesini kazandık. Bu 2 yılda babamız, dışarıdan Ortaokul bitirme sınavlarına devam etti ve diploma aldı. O’na, A4 daktilo kağıdını 4’e bölerek daktilo ile ders notları çıkarıyorduk, cebine koyuyor ve okuyordu her fırsatta.. 2 küçük kardeşimizin eğitimine destek oluyor ve hiçbir dersane desteği olmaksızın, Van Atatürk Lisesi’nin onca yetersizliği içinde, zorlu Üniversite sınavına hazırlanıyorduk. Yazları da aile bütçesine katkı için çalışıyorduk (gezgin satıcılık vs.).

Babamız, epey emekle edindiği Ortaokul diploması sayesinde Komiser Yardımcısı olabilmek için eğitim alma olanağı sağladı. İstanbul’da 6 ay eğitime alındı ve tamamlayarak Komiser Yardımcılığına terfi etti! Bu kez, 2 yıl Şark hizmetini tamamlamak üzere Artvin’e tayin edildi. O arada biz de Ankara Tuzluçayır’da bir gecekonduda yaşamaya başlamıştık ve Hacettepe Tıpta 1. yıl eğitimimiz sürüyordu. Artvin sonrası İstanbul’a atandı babamız ve evi de oraya taşıdı. Biz Ankara’da yurtlarda kaldık tıbbiyenin 2. sınıfında. Birçok nedenle zorlanıyorduk (başta ekonomik); 2. sınıfı bitirince İstanbul Tıp Fakültesi’ne yatay geçiş yaptık.. (Merhum Dekan, sonra Rektör Prof. Dr. Haluk Alp ve Doç. Dr. Uğur Hacıhanefioğlu empatik destekleri için sağolsunlar..)
*****
15 Haziran 1977 günü İstanbul Tıp Fakültesi’ni tam zamanında bitirdik ve mezuniyet belgesini alıp bir zarfa koyarak, 44. doğum günü olan ertesi gün, 16 Haziran 1977’de kendisine “armağan” olarak sunduk. Yaşamında bu denli sevindiğini görmemiştik. Dünyalar O’nun olmuştu. O, tüm çabasına karşın okuyamamıştı.. Her fırsatta bize “Ceketimi satar sizi okuturum, yeter ki okuyun..” derdi adeta ricacı bir tonla.

Yaşamla boğuşa boğuşa Başkomiserliğe dek gelmişti babamız Halis Zeki Saltık. Mesleğinde çok başarılı idi ve çevresinde çok seviliyordu, saygındı. Yaşam ve neşe doluydu, sağlıklıydı. 2 oğlunun tıp doktoru olduğunu görmüştü. Kızı da Hukuk öğrencisi idi. Övünç doluydu göğsü.
5 Ekim 1979’da 2 oğlunu da aynı gün evlendirmişti! 50 yaşına doğru emekli olmayı ve ticaret yapmayı kuruyordu. Çevresinde herkese çok yardımcı oluyordu..
*****
12 Mart’ın (1971…) sancılı günlerinde ”anarşit” (!) Ulaş Bardakçı’yı yakalamışlardı bir operasyonda. Kimi polis arkadaşları, “Bu …..’yi salalım, kaçıyordu diyerek arkadan vuralım..” derler. Babamız tüm gücüyle karşı koymuştu. Polis olarak onların görevi yargısız infaz değil, yakalayarak adalete teslim idi.. Hep anlatırdı bunu.. ve daha nicelerini..

Hiç torun göremedi.. 2 oğluna aynı gün çifte nikah yapmıştı ama 9 ay sonra
bir 7 Temmuz (1980) günü akşam saatlerinde görevi başında şehit edilmişti..
*****
Dostlar..

İşte ailemizin acılı – tatlı serüveni ya da öyküsü özetle böyle.. Ders ve ibretlerle dolu bize göre.. Eminiz ki, emperyalizmin pençesinde kıvrandırılan bir ülke olarak Türkiye’mizde nice daha acı yaşam öyküsü vardır.. Keşke onlar da yazılsa ve okusak, paylaşsak. Belki bu çoook acılı öyküler bizi biraz daha insanlaştırır ve asıl büyük fotoğrafı görerek birbirimizle uğraşmak yerine, hep birlikte emperyalizmi ve yerli işbirlikçilerini ülkemizden kovmak için kol kola, omuz omuza ve yürek yüreğe, akılla, bir kurtuluş savaşı vermeye koyulurduk..

1920’lerde Yüce ATATÜRK‘ün dava ve silah arkadaşlarının öncülüğünde tüm ulus (topyekun), 7 düvele karşı yaptığımız gibi..
****
Bize elveren herkese şükranla..

Tüm şehit – gazi – ölmüşlerimizi özlemle, saygıyla anıyoruz.

Bu tür acıların olmadığı – en az olduğu bir toplumsal düzenin olanaklı olduğunu çok iyi biliyor ve onu da çok özlüyor; uğrunda çoook çaba harcıyoruz.

Sevgi ve saygı ile. 07 Temmuz 2023, Ankara

Prof. Dr. Ahmet SALTIK MD, BSc LLM
Hekim, Hukukçu-Sağlık Hukuku Uzmanı, Mülkiyeli
Atılım Üniv. Tıp Fak. Halk Sağlığı AbD
www.ahmetsaltik.net    profsaltik@gmail.com

Not    : Yazının ilk pdf biçim için lütfen aşağıdaki erişkeyi (linki) tıklayınız..

7_Temmuz_1980-7_Temuz_2014

ŞEHİT HALİS ZEKİ SALTIK CADDESİ
Edirne Tabip Odası’nın önündeki cadde..
Biz Edirne’de yaşarken, Şehidin büyük çocuğu olduğumuz için bu kentte adını yaşatmak üzere bir Caddeye adı verildi babamızın.. Teşekkür ederiz ilgililere.

SEHIT_HALIS_ZEKI_SALTIK_CADDESI

 

“BİRKAÇ MEHMET ÖLDÜ DİYE…”

KURTULUŞ İÇİN (9)

“BİRKAÇ MEHMET ÖLDÜ DİYE…”

Em. Albay Cemil Denk
denk.cemil@gmail.com

CHP, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin toplanmasını, kendi milletvekilini kurtarmak için değil, PKK’nın, Şemdinli, Hakkari bölgesinde, Suriye’de yaşanan vatanımızı bölme girişimlerini tartışmak için istemiştir.

Bu istem üzerine, bakalım kimler neler söylemişler:
AKP sözcüsü Hüseyin Çelik, bağışlanmayacak bir konuşma yaptı:

“PKK birkaç MEHMETİ şehit etti diye TBMM’sini toplayamayız.” dedi.

Biz de molla Hüseyin’e soralım;

Sayın AKP milletvekili Hüseyin Bey, Meclis’i toplamanız için
kaç MEHMET şehit olsun istiyorsunuz?

Allah’ göstermesin, şehit olan birkaç MEHMET’ten biri sizin çocuğunuz olsa,
böyle konuşur muydunuz? Müslümanlığı kimselere bırakmayan AKP milletvekili Hüseyin Bey,

Unutma ki; her MEHMET bir Muhammet’tir. MEHMETÇİK sayı ile ifade edilmez,
O, Ana Kuzusudur, Namustur, Vatandır.

CHP’nin, ‘Milli İrade’nin yani, TBMM’nin toplanarak, bu isyana karşı bir çözüm bulmasını istemesine; “Biz Büyük Ortadoğu Projesinin (BOP) Eşbaşkanlarından birisiyiz,
bu görevi yapıyoruz.” diyen Başbakan Erdoğan:

“PKK’ya; “Ben istersem TBMM’ni de toplatırım.. dedirtmem.” dediniz.
Hükümet olarak, elimizden gelen her şeyi yapıyoruz.” dediniz.
Biz de size diyoruz ki; gerçekten elinizden gelen çok şey yaptınız,
işte yaptıklarınızdan birkaçı;

* 4 Temmuz 2003’te de K. Irak’ta Türk askerlerinin başına Çuval geçirildi.
Bunun üzerine size, “NOTA” vermeyecek misiniz” diye soran gazeteciye;

“Ne Notası Kardeşim, Müzik Notası mı?” dediniz! Yetmedi;

* Türk Askerinin kafasına çuval geçiren Amerikalı Komutanı,
bando-mızıka ile karşıladınız.
• PKK’nın militanlarını Habur’da krallar gibi karşıladınız (!)
• MİT Müsteşarınız Hakan Fidan’ı – İmralı’da el bebek gül bebek beslediğiniz! (!)
“Sayın Öcalan’a(!) – saygılarınızı ve selamlarınızı sunarak (!) –
Norveç’in başkenti Oslo’ya gönderdiniz.

Eli silahlı PKK TERÖR ÖRGÜTÜYLE pazarlık masasına oturttunuz,

• Filistin, Somali, Libyalı aşiretlerle, Suriyeli muhaliflere birkaç milyar doları bulan silah ve parasal yardımlar yaptınız, Yaralı Mehmetçiği,
evine otobüsle gönderdiniz,
• Türkiye terörle sarsılırken, sınırlarımızda kıyamet koparken,
her gün sayısız şehitler verirken, eşiniz Emine Hanımı, kızınız Sümeyye Hanımı
Türkiye’de hiçbir şey yokmuş, herkes huzur ve refah içinde yaşıyormuş gibi
haritada yerini bilmediğimiz Myanmar’a, Müslümanlara yardım dağıtmaya gönderdiniz!

Ne ala, paralar devletten, DİN TİCARETİ sizden!

• Açlık çeken insanlara, normal bir akşam yemeği yedirmek için yapılan
iftar yemeğini; ini Siyasetin Emrine Vererek-, binlerce Süper Zenginle iftar yemeği yediniz, camiden çıktınız siyasi konuşmalar yaptınız,
• Şehitlere “KELLE” dediniz, eli kanlı Terörist başına “SAYIN” dediniz!
• Şemdinli kuşatıldı, kaymakam adayı, polis dahil, sayısız kamu görevlisi,
sayısız asker kaçırıldı, aradan 1 yıl geçti onların nerede olduklarını bile bilmiyorsunuz.

Hükümetiniz, bunlarla ilgili ne yapmıştır?
• Bunlar çıkarlarına dokunmayan hiçbir şeyi umursamıyorlar.
• PKK’nın, Şemdinli, Hakkari bölgesinde, vatanımızı bölme girişimlerini soran gazetecilere;

“Ülkenin her metre karesine hakimiz..” dediniz ve bir gün geçmeden bir milletvekili
PKK tarafından kaçırıldı. Bu ne biçim hakimiyettir? Açıklayabilir misiniz?

“Böyle Şeyler bekliyorduk” dediniz. Bekliyordunuz da neden önlem almadınız?
Sizin göreviniz salt TESPİT yapmak değildir, ÖNLEM almaktır.
Önlem de en azından teröristleri, saldırmadan evvel, belirlemek ve onların saldırıya geçmelerini önlemekle olur. Önlem almanın da, ilk ve en önemli yolu;
OHAL, ya da SIKIYÖNETİM ilan etmektir.

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, PKK’nın, Şemdinli, Hakkari bölgesinde, vatanımızı bölme teşebbüslerine bakalım ne diyor :

“PKK’nın yaptıkları, ‘Milli İrade’ye kafa tutmaktır.”
“Bu ‘Milli İrade’ye alçakça bir saldırıdır.” diyor, ama milletvekillerini,
‘Milli İrade’nin tecelli ettiği TBMM’ne, yetkisi olduğu halde, çağırmıyor!

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül; televizyonlarda, soğuk soğuk ve de boğuk boğuk
konuşacağına, ‘Milli İrade’nin tecelli ettiği TBMM’ni toplanmaya çağırmalıydı!

TBMM’nin toplanmasını AKP isteseydi, – aslında o istemeliydi- MHP koşa koşa gelirdi,
gelmesi de çok normaldir. Ama çağrı CHP’den mi geldi, sonu iyi olsun kötü olsun,
MHP hemen AKP gibi düşünmeye başladı Sayın Devlet Bahçeli:

Önce; PKK’nın yaptıklarına;

“Bu yapılanlar, Türk milletinin ‘İRADESİ’ne hakarettir..” diyor, sonra devamla;
CHP’nin, ‘Milli İrade’nin TBMM’nin toplanarak, bu isyana karşı bir çözüm istemesini, PKK’nın Ekmeğine Yağ Sürmek!!! olarak, açıklıyor ve bu toplanma çağrısını
geri çekmesini istiyor.

Bu nasıl muhalefet, anlaşılamadı!

Sayın Devlet Bahçeli, bu ne perhiz bu ne lahana turşusu!
Önce, ‘Türk Milleti’nin iradesinin tecelli ettiği TBMM’ne hakaret edilmiştir.’ diyorsunuz, sonra da, bu ‘Milli İrade’nin toplanıp,
teröre bir çözüm aramasının gerektiğini söyleyen Ana Muhalefet Partisi’ne,
“yaptığın yanlıştır ‘Çağrından Vazgeç!’ diyorsunuz!

“Biz Büyük Ortadoğu Projesinin (BOP) Eşbaşkanlarından birisiyiz, bu görevi yapıyoruz.” diyen Başbakan Erdoğan’a ve hükümetine kızamıyorum, çünkü onlar, birilerinden aldıkları,
TÜRKİYE’Yİ BÖLME görevlerini yapıyorlar. Esas kızmamız gerekenler; bizler, sizler;

BOĞAZINDAN ve BEYNİNDEN TUTSAK edilmiş HALKIMIZ, “YETMEZ AMA EVET” diyen
ÇAKMA AYDINLARIMIZ da içinde olmak üzere, laik demokratik Cumhuriyet’ten yana
Tüm Halkımız;

İktidardan yakınmacı olan Bireyler, Gruplar ve Partiler
Bunlardan kurtulmanın birkaç yolundan ilk ikisi şunlardır:

1. MEDYA, bunların yaptığı yanlışları 1 hafta yazsın; AKP dayanamaz çöker.
2. UYUYAN DEV daldırıldığı derin uykudan uyanmalıdır.

UYUYAN DEV yani halkımız, OYLARINI, önümüzdeki seçimlerde,
Laik, demokratik Cumhuriyet’ten yana bir partide birleştirmelidir.

Ben inanıyorum ki; bu Halk, bu hükümetin, her yaptığını alkışlayan bu ‘UYUYAN DEV’ önümüzdeki seçimlerde UYANACAK, kendisine bu acıları çektirenleri tanıyacak
ve kendilerine gereken dersi sandıkta verecektir.

CEMİL DENK, (E. Albay – Ankara ) 15 Ağustos 2012
Atatürk’ün, Din’e, Laiklik’e ve Kadına Bakışı” konusunda Araştırmacı Yazar
0 532 217 88 11 denk.cemil@gmail.com